گروه حفاظت و مرمت آثار سفالين و شيشه
سفال به عنوان اولين و قديميترين ابزار و وسيله مورد نياز دستساز زندگي بشر و پس از آن شيشه با كمي تأخير نسبت به سفال، تنها نشانههاي ماندگاري است كه حدوداً از ابتداي دوران نوسنگي با انسان شكل گرفته و با پيشرفت تمدن و توانايي وي تكنولوژي ساخت آن نيز رو به ترقي بوده و حتي تاكنون نيز موارد استفاده روزمره آن از محدوده زندگي ما كاسته نشده است. امروزه نيز سفال نقش خود را به عنوان يكي از دقيقترين وسايل شناخت فرهنگهاي كهن و تاريخگذاري و ارزيابي فرهنگهاي گوناگون حفظ كرده است. فراواني آثار سفالين و توجه خاص علم باستانشناسي به اشياء سفالين و شيشهاي موجب اهميت زياد نگهداري و بازسازي باقيمانده اين آثار كه ريشه در تمدن بشري به ويژه در مشرق زمين دارد، شده است.
به همين دليل براي دستيابي به نتيجه رضايتبخش، لازم است كه از روشهاي متداول و يا شيوه هاي مرمتي جديد استفاده شود، همچنين به كارگيري مواد و مصالح گوناگون، روشهاي مختلف استحكامبخشي، وصالي و بازسازي، انواع روشهاي حفاظتي آثار سفالي و شيشهاي و كاربرد مواد و مصالح مورد استفاده، مورد بحث و نقد و بررسي قرار گيرد تا ضمن مقايسه آنها، بتوان به روش مناسب مرمتي با توجه به شرايط ويژه اثر نايل شد.
بر اين اساس و در جهت اجراي وظايف محوله از سوي سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري كشور و به منظور ارتقاء كمي و كيفي امر حفاظت و مرمت آثار، با تشكيل گروههاي تخصصي حفاظت و مرمت در پژوهشكده حفاظت و مرمت آثار تاريخي- فرهنگي، با هدف تخصصي نمودن فعاليتهاي تحقيقاتي حفاظت و مرمت، ايجاد تسهيلات كلان، توسعه امر آموزش، پژوهش، مراقبت و نگهداري آثار، گروه حفاظت و مرمت سفال و شيشه در سال 1379 برپايه اهداف و وظايف زير شروع به كار كرد.
لينك هاي گروه حفاظت و مرمت اثار سفالين و شيشه
معرفي| وظايف| طرح هاي پژوهشي | طرح هاي آموزشي| انتشارات | اعضا| بازديدها
